Choroba ta występuje najczęściej, kiedy to stężenie glukozy jest wyższe niż 10 mmol/l (180 mg%). Stężenie to może sięgnąć, a nawet przekroczyć poziom 15,7 mmol/l (300 mg%). Jeśli cukrzyca jest prawidłowo leczona, takie duże wzrosty stężenia cukru raczej się nie zdarzają. Przyczyną powstania hiperglikemii najczęściej jest zła samokontrola, a ponadto błędy w stosowaniu insuliny – za małe jej dawki albo pomijanie planowanych wstrzyknięć. Objawy: O znacznym wzroście stężenia glukozy we krwi świadczy zwykle dokuczliwe, silne pragnienie przy jednoczesnym częstym oddawaniu dużych ilości moczu. Nierzadko towarzyszą temu nudności oraz wymioty, bóle brzucha, nagła utrata apetytu połączona z gwałtownym chudnięciem, ciągłe zmęczenie, ogólne osłabienie, senność, przyspieszenie pracy serca. Może pojawić się również nieprzyjemne uczucie pieczenia w jamie ustnej oraz przełyku, wyraźne zaróżowienie skóry.